Τα σημεία πυροδότησης πόνου ή αλλιώς γνωστά για τους περισσότερους, trigger points, θεωρούνται ως ένα από τα πιο συχνά αιτία μυοσκελετικού πόνου.
Είναι λοιπόν οι θύτες όπως πιστεύεται, ή μήπως είναι τα θύματα..?
Ας ξεκινήσουμε όμως από την οπτική γωνία που συνήθως τα βλέπουμε στην καθημερινότητα, δηλαδή σαν εχθρούς!

Πολλές φορές σαν θεραπευτές ακούμε: “πίεσε με εκεί, “αυτός είναι ο πόνος μου“, “και πιο δυνατά αν γίνεται”, “λιώσε το” ή “σπάστο να ηρεμήσω” και πολλά άλλα αφοριστικά. Μετά από μια θεραπευτική παρέμβαση πάνω στα trigger points, είτε με ισχαιμική πίεση είτε με εφαρμογή βελόνας ή άλλες δια χειρός τεχνικές ο ασθενής νιώθει μια τουλάχιστον προσωρινή έντονη ανακούφιση.

Ο πόνος όμως πολλές φορές επιστρέφει και η απορία πάντα η ίδια, γιατί;

Η απάντηση κρύβεται στην δεύτερη οπτική γωνία του ίδιου προβλήματος. Θα το καταλάβουμε καλύτερα μέσα από ένα απλό παράδειγμα. Ας φανταστούμε ότι βρισκόμαστε τώρα σε μια οικοδομή, η οικοδομή αυτή έχει κάποιους εργάτες. Η δουλειά μοιράζεται από τον εργολάβο σε ίσες εργασίες για όλους. Ωστόσο οι συνθήκες δεν είναι πάντα ιδανικές, δηλαδή δεν δουλεύουν όλοι οι εργάτες το ίδιο. Πόσο μάλλον αν ξεκινήσουν κάποιοι από τους εργάτες να κάνουν συνέχεια διάλειμμα για καφέ, τσιγάρο, φαγητό και να δουλεύουν σε αργό ρυθμό. Τότε το βάρος πέφτει στους ‘φιλότιμους’ και εργατικούς. Αν αυτό συνεχιστεί για καιρό και οι εργατικοί επωμίζονται το φόρτο των υπολοίπων συνήθως επέρχεται υπερκόπωση!

Έτσι ακριβώς γίνεται και στο ανθρώπινο σώμα, κάποιοι μύες ‘τεμπελιάζουν’ ενώ άλλοι υπερδραστηριοποιούνται για να καλύψουν το κενό, την αδυναμία και να παραχθεί μια λειτουργική κίνηση.

Αναλογικά με τους εργάτες, το να τους κάνουμε μόνο συνεδρίες μασάζ και άλλες παθητικές θεραπείες δεν είναι η πιο σωστή λύση. Η λύση είναι να κινητοποιήσουμε τους ‘τεμπέληδες’ και οι υπόλοιποι – σφιγμένοι θα έρθουν πάλι στην φυσιολογική τους υγιή, δυνατή και ελαστική κατάσταση.