Στις αρχές της δεκαετίας του 90’ διεξήχθη ένα πείραμα ονόματι ‘Βιόσφαιρα 2’ στο οποίο έγινε προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα κλειστό σύστημα που θα αυτοτροφοδοτούταν χωρίς την παρέμβαση εξωγενών παραγόντων. Έτσι, μέσα σε αυτό το οικοσύστημα το οποίο εσωκλειόταν σε μια τεράστια “γυάλα” φυτεύτηκαν διάφορα φυτά και δέντρα καθώς επίσης κατοικούταν από μια τεράστια ποικιλία έμβιων οργανισμών μεταξύ των οποίων και ελάχιστων εθελοντών.

Η κύρια ιδέα για την δημιουργία της “Βιόσφαιρας” ήταν να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον που όπως ειπώθηκε προηγουμένως θα είναι αυτόνομο συμπεριλαμβάνοντας τον αέρα, το νερό και το φαγητό που θα ανακυκλωνόταν για να αντιγραφούν συνθήκες προσομοίωσης ζωής σε έναν άλλο πλανήτη. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αποτελούσε μια πρόβα πριν την μετοίκηση.

Κατά την διάρκεια του πειράματος έγιναν διάφορες παρατηρήσεις, μία εκ των οποίων ήταν ότι τα δέντρα που αναπτύχθηκαν εντός της “Βιόσφαιρας” έπεφταν! Όταν οι επιστήμονες προσπάθησαν να αναλύσουν και να εξηγήσουν το φαινόμενο συνειδητοποίησαν ότι οι ρίζες των δέντρων ήταν δυσανάλογα βαθιές αφενός με το ύψος τους αφετέρου συγκριτικά με τα άλλα αντίστοιχα δέντρα εκτός της “γυάλας”. Η ερμηνεία που δόθηκε ήταν η έλλειψη του ανέμου. Οι ρίζες βαθαίνουν στα δέντρα εξωτερικά της “Βιόσφαιρας” γιατί διαφορετικά τα δέντρα θα έπεφταν, ενώ εντός της αυτό δεν συνέβη ποτέ, γιατί δεν υπήρξε ο άνεμος.

Η ευθραυστότητα ορίζεται ως η επιταχυνόμενη ευαισθησία στον στρεσογόνο παράγοντα. Η υπερβολική έκθεση σε στρες μπορεί να δημιουργήσει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα με την μηδενική έκθεση.

Ο Nassim Nicholas Taleb, ένας Λιβανο – Αμερικανός στατιστικός βασισμένος σε αυτήν την παρατήρηση συνειδητοποίησε ότι όταν το στρες μηδενίζεται σε ένα σύστημα ή ένα σύνολο συστημάτων, το σύστημα αυτό καθίσταται αδύναμο και “εύθραυστο”. Αυτήν την ιδιότητα του οργανισμού ή του συστήματος να ενδυναμώνεται μέσα από την έκθεσή του σε στρες την ονόμασε “αντι-ευθραυστότητα”.

Το παραπάνω φαινόμενο, αποτελεί ένα μάθημα πολύ σημαντικό για θεραπευτές και θεραπευόμενους ψυχικά και σωματικά! Δηλαδή, το στρες που αντιμετωπίζει μια άρθρωση, ένας μυς ή μια ψυχή θα πρέπει να είναι τόσο που να οδηγεί στην ανάπτυξη των σωματικών ή ψυχολογικών αρετών αντίστοιχα χωρίς όμως να τραυματίζει ανεπανόρθωτα. Ευθραυστότητα είναι το σώμα που προστατεύεται υπερβολικά, που αναπτύσσει στρατηγικές κινησιοφοβίας, να σηκώσει ακόμη και τεχνικά βάρος και να επιστρέψει στις δραστηριότητές του.

Ο ρόλος του θεραπευτή είναι να οδηγήσει τον ασθενή με έναν καλοδομημένο τρόπο στην ανθεκτικότητα, στην προοδευτική φόρτιση, την έκθεση στο φορτίο χωρίς κίνδυνο και στην εκπαίδευση του στην αξιοποίηση του πόνου ως σύμβουλο.